Personal | "Leef je nog?"

dinsdag, september 19, 2017
In dit artikel leg ik uit waarom jullie niks van mij hebben gehoord en waarom er dus geen/nauwelijks artikelen en video's online zijn gekomen.
Pak er vooral een kopje thee bij.

Met deze uitleg die ik ga geven wil ik zeker niet de aandacht trekken of medelijden afdwingen. Maar ik vond het wel eens tijd om wat uitleg te gaan geven. Want op zowel elk Social Media platvorm was/ben ik niet secuur online.

Eerst plaatste ik elke dag een foto op Instagram en daarbij dus ook op Facebook. Ook probeerde ik minimaal een keer in de week een artikel te plaatsen en een video. In het begin liep dit allemaal perfect en af en toe moest ik wel aanpoten, omdat ik ook school had en soms weinig tijd had voor mijn blog en YouTube. Maar het lukte mij wel! Alleen ongeveer een jaar geleden ging het fout. En verdween ik eigenlijk (bijna) van de blog- en YouTuberadar.

Hier heb ik eigenlijk één simpele verklaring voor en dat is ook de verklaring die nog steeds speelt. Ik werd namelijk ziek... En ik weet dat als ik ga zeggen wat ik heb, dat sommige zullen denken "dat valt toch wel mee". Maar het is heftiger en zwaarder dan je zou denken.

Ik kreeg namelijk de ziekte van Pfeiffer. Ik denk dat veel van jullie wel zullen weten wat dit is. Maar voor diegene die het niet weten: dit is een ziekte waardoor je alleen maar moe bent en je moe voelt.

Ik heb deze ziekte waarschijnlijk opgelopen in de zomervakantie van 2016. In deze vakantie is mijn oom ook plotseling overleden, waardoor dit ook heel veel van mij heeft gevraagd. Ik begon eigenlijk al oververmoeid aan het nieuwe schooljaar, voor mij mijn examenjaar van mijn studie Directiesecretaresse/Managementassistent. Ik moest 4 dagen stage lopen van half 9 tot half 6 en dan nog 1 dag naar school van half 9 tot half 6. Het waren dus al aardig pittige dagen. Want daarbij kreeg je natuurlijk huiswerk en je moest je alvast gaan voorbereiden op je examens, want de eerste waren al in November.

Ik ben dus iemand die altijd te lang door gaat met iets, met het gevolg dat ik in het weekend alleen maar sliep en niks anders meer aan kon. Wanneer mijn moeder vroeg of ik met haar mee wilde naar de winkels, werd ik al moe van het idee. Ik ben niet iemand die gelijkt denkt "O, er is iets mis met mij". Maar op den duur kreeg ik een soort ontstekingen bij mijn kaak, ik kon niet meer praten en nauwelijks eten. Het leek alsof alles rond mijn kaaklijn en in mijn nek opgezet was, het deed verschrikkelijk veel pijn. Toen begon er bij mijn moeder een lampje te branden, want mijn jongste zusje heeft ook Pfeiffer gehad en had precies diezelfde symptomen. Dus uiteindelijk maar bloed geprikt en daar kwam inderdaad uit dat ik Pfeiffer had en dan wel in het hoogste stadium... Ik moest van de huisarts dan ook per direct rust gaan nemen en alles op een laag pitje zetten, inclusief mijn stage.
Ik stopte met mijn stage en sprak af dat ik na het schooljaar de laatste helft zou inhalen, zodat ik alsnog mijn diploma kon halen alleen dan wat later. Met school sprak ik af dat ik in Januari weer ging proberen om fulltime naar school te gaan en mijn examens te maken. Want iedereen dacht dat ik dan al wel een stuk beter zou zijn...

Maar het ergste was dat het alleen maar slechter ging. Ik had nergens meer energie voor, zelfs mijn laptop opstarten was teveel. Ik had 0,0 energie en ook al sliep ik, het hielp eigenlijk niks, ik werd altijd vermoeid wakker en zonder energie. Het gevolg was dus dat ik niks meer deed aan mijn blog en YouTube. Ik had er gewoonweg de energie niet voor. Uiteindelijk bleek het ook dat mijn Pfeiffer op de hoogste toppen bleef hangen en dat kwam doordat ik er te lang mee door had gelopen. De internist zei zelfs dat als ik er nog steeds mee door was gelopen ik het dan chronisch had gemaakt en ik er nooit meer vanaf was gekomen. Ook zei hij dat het maanden of zelfs jaren kon duren voordat ik mij weer de oude voelde. Hij zei zelfs dat hij niet wist of ik ooit de oude zou worden, want dat de meeste er altijd last van blijven houden. Tenzij je er in het vroegste stadium bij bent. Van hem moest ik minimaal een jaar rust houden en dan verder gaan kijken.

Nou lekker dan... het ging niet beter. En ik moest een jaar rust houden. Dus heb ik met mijn moeder besloten om te stoppen met school en het eventueel later op te pakken. Dat zou alleen betekenen dat ik alles opnieuw moest doen, mijn opdrachten, mijn stage en al mijn examens. Ik zou het hele 3e (laatste jaar) opnieuw moeten doen... Voor mij was dat een erg groot struikelblok. Want ik merkte al het jaar ervoor dat die studie niks voor mij was. Ik vond het ongelooflijk saai, maar ja ik dacht joh nog één jaartje, even schouders er onder en gaan. Alleen dan moet je alles opnieuw doen en dan ga je wel nadenken: wil ik dit wel? Of wil ik gelijk aan een andere studie beginnen, die ik super leuk vind? Ik heb toen besloten dat ik helemaal zou stoppen met de opleiding en ik na het jaar rust zou gaan kijken wat ik dan wel zou willen.

Ik ben in Februari 2017 officieel gestopt, (en heb dus toen pas rust genomen, terwijl het in november 2016 werd geconstateerd) dus ik ben nog steeds geen jaar verder. Ik heb het er echt super moeilijk mee gehad. Dit was niet hoe ik ben, rusten en rusten. Ik ben van het aanpakken, het doorgaan en dingen doen. Het is niet dat ik niet stil kan zitten, maar ik had teveel leuke dingen die ik wilde doen. Zoals mijn blog, YouTube en creatief wezen. Hiervoor heb ik ook therapie gehad, om zo te leren dat het niet erg is om soms een stap terug te moeten doen. Ook heb ik zo geleerd om weer in mijn eigen kracht te staan, want dat was helemaal verdwenen. Ik merk dat bij mij, wanneer ik vermoeid ben, het gelijk op mijn geestelijke slaat. En ik dan ongemerkt depressies ontwikkel.

Dit is eigenlijk de grootste reden waarom ik dus vrij weinig van mezelf heb laten horen. Dat ik nu een artikel plaats betekent niet dat ik weer volledig aanwezig ben. Want ik heb nog steeds zware dagen. Het gaat beter dan eerst, maar ik ben er nog niet. Daarom ga ik mij ook niet houden aan vaste upload dagen met artikelen en video's, want ik weet niet of ik mij daar aan kan houden. Ik bekijk alles per dag, de ene keer heb ik een goede dag en de andere keer niet.

Buiten dat ik ziek werd zijn er nog een aantal dingen gebeurt in deze aantal maanden. Maar daar schrijf ik nog wel een keer over, als de tijd rijp is.

Ik wilde jullie dit toch even laten weten, zodat jullie een idee hebben wat er nou is gebeurt, wat er in mijn leven speelt en wat jullie kunnen verwachten van mij. Ik hoop dat jullie natuurlijk bij mijn blog blijven hangen ondanks dit, want ik doe wel op elk artikel mijn best. En heb nu ook geleerd dat ik liever voor betere kwaliteit van mijn content wil gaan dan de hoeveelheid. Jullie moeten het er maar mee doen 😊. Ik moet het hebben van de dagen dat ik weer een beetje energie bij elkaar gesprokkeld heb.

Ik waardeer het super erg als je al tot hier bent gekomen met lezen. Dank je wel voor je aandacht en interesse hierin❤️.

Zouden jullie graag nog een apart artikel willen zien echt specifiek over mijn pfeiffer, waarin ik het uitgebreider vertel en alles er om heen? Zoals het beter worden, ermee omgaan, omtrent mijn toekomstplannen etc. Let me know!

See you by the next article,
Amber van Elten

10 opmerkingen:

  1. Oei dat klinkt inderdaad niet goed. Mijn vriend heeft ook rond dezelfde leeftijd als jou Pfeiffer gehad en heeft er ook veel te lang mee rondgelopen. En zelfs nu.. 10 jaar later heeft hij er alsnog af en toe last van. Maar gelukkig gaat functioneren een heel stuk beter. Dus met jou komt het ook hartstikke goed. Doe lekker rustig aan en dan kom je er wel!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is een fijn vooruitzicht. Ik hoop dat het bij mij ook zo gaat. Ik neem nu de rust die ik kan nemen en dan hoop ik er zo inderdaad te komen! Dankjewel voor jouw verhaal en fijn dat je vriend er goed bovenop is gekomen!

      Verwijderen
  2. Hoi Amber, super knap hoe je dit nu beschreven hebt. Goed dat je ook luistert naar je gevoel over je studie...hoe moeilijk het ook is. Het is naar om een studie te stoppen, maar geeft ook rust om over andere mogelijkheden na te denken, waar je op den duur echt veel meer aan hebt. Sterkte in alles en doe rustig aan. Uiteindelijk zal het goed komen! Daar bid ik ook voor. Hartelijk groet, Laura

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel! Ik ben hierdoor beter na gaan denken en weet nu ook dat ik moet doen wat ik wil en leuk vind. Dankjewel voor je lieve berichtje !

      Verwijderen
  3. Wat mooi geschreven. Jij komt er wel!
    Ik heb het een aantal jaar terug ook gehad en heb af en toe nog steeds slechte dagen. Pak je rust en geniet ondertussen van alle goede dingen :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Die slechte dagen zijn dan zo vervelend, want soms laten ze je ook weer een paar stappen zakken. Maar deze ziekte heeft mij inderdaad laten inzien dat ik meer moet genieten van de goede dingen en trots mag zijn op de dingen die ik wel doe en voor elkaar krijg.
      Dankjewel voor je lieve comment!

      Verwijderen
  4. Heel openhartig beschreven. Het is niet niks. Goed van je dat je de keuze hebt gemaakt te stoppen en je open te stellen voor hulp. Dat is moedig als je gewend alles altijd zelf op te lossen. En soms loop je misschien tegen onbegrip aan bij mensen die er niet veel van weten, dan is dat best heel moeilijk. Je openhartigheid helpt om mensen te laten zien wat het is om Pfeiffer te hebben, maar het geeft ook bemoediging aan jonge mensen zoals jou die met hetzelfde worstelen. Ik hoop dat je snel weer aansterkt en de energie terug krijgt waar je naar verlangt om leuke dingen te doen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is ook wat ik wil bereiken met de artikelen die ik erover schrijf. Zo voelen andere zich misschien gesteund als ze zich zo voelen. Dankjewel voor je berichtje !

      Verwijderen
  5. Sterkte meis. Heel herkenbaar alleen dan door een andere ziekte.

    BeantwoordenVerwijderen

© COPYRIGHT 2017 lavieofbeauty.nl. Mogelijk gemaakt door Blogger.